Arthur Wesley, later Wellesley, wordt op 1 mei 1769 in Ierland geboren als zesde kind van de graaf van Wesley, een Ierse edelman. Zijn familie wil dat hij carriere maakt in het leger.

In 1794 start hij zijn militaire carrière als luitenant bij het 33ste infanterieregiment met een deelname aan de veldtocht in Holland tegen de Franse republikeinen. Na zijn promotie tot kolonel wordt hij in 1797 met zijn regiment naar India gestuurd. Hij verblijft er tot 1805 en keert als majoor-generaal naar Groot-Brittannië terug.

Als luitenant-generaal voert hij in 1808 het bevel over de troepen in Portugal en verslaat hij het leger van Junot bij Vimeiro, ten Noorden van Lissabon.

Na zijn overwinning bij Talavera op 28 juli 1809 ontvangt hij de titel van burggraaf van Wellington en baron Douro de Welleslie.

Pas in mei 1814, dus na de troonsafstand van Napoleon, krijgt hij de titel van hertog van Wellington. In zijn hele militaire carrière heeft deze generaal geen enkele nederlaag geleden.

Nadat hij Groot-Brittannie op het Congres van Wenen heeft vertegenwoordigd, de slag van Waterloo heeft gewonnen en opperbevelhebber van de Europese bezettingstroepen in Frankrijk is geweest, zet hij in 1818 een punt achter zijn militaire carrière en stapt hij in de Britse politiek.

In een tijd van opkomende industrialisatie en godsdiensttwisten wordt hij verschillende keren eerste minister. In 1830 organiseert hij de Conferentie van Londen met de Europese mogendheden waardoor België onafhankelijk kon worden.

Hij overlijdt op 14 september 1852 in Walmer, nabij Dover, alom geëerd en vereerd door het Britse volk.